Беллингем феномені: Англия құрамасының жүрегі, баспасөздің дұшпаны
Футболда сирек кездесетін жағдай бар: ойыншы командасының тірегіне айналады, ал сол елдің баспасөзі оны күдікпен қарсы алады. Беллингемнің тарихы дәл осындай. Ол соңғы турнирлерде Англия құрамасының ең тұрақты және ең жеке нәтижелі футболшысы болды, алайда бұл жетістік оны сынға толық қалқандай ете алмады.
Тактикалық тұрғыдан Беллингемнің орны даусыз. Ол жартылай қорғаушы позициясында командаға қозғалыс, шешім қабылдау жылдамдығы және шабуыл сәтінде тереңдік әкеледі. Оның турнирлердегі көрсеткіштері — құраманың соңғы жылдардағы ең күшті жеке үлестерінің бірі. Мұндай футболшыны құрамадан тыс қалдыру идеясы тактикалық тұрғыдан түсініксіз көрінеді, дегенмен дәл осындай идея баспасөз бетінде дауыс алды.
Мәселе оның ойын сапасында емес, мінез-құлқында жатыр. Беллингемнің алаңдағы өзіне деген сенімі, ым-ишарасы, эмоциясын ашық көрсетуі — бір топ үшін қара нәсілді британдықтардың табиғи мәдени тәжірибесінің бөлігі, ал басқа топ үшін «тітіркендіргіш фактор». Осы екі оқудың арасындағы алшақтық — мәселенің нақ өзі. Бір ойыншының дене қимылы неге бір адамға харизма, ал екіншісіне тәртіпсіздік болып көрінеді деген сұрақ кездейсоқ емес.
Беллингемнің карьера жолы да осы қайшылықты күшейтті. Ол әлі кәмелетке толмай жатып, өз клубында нөмірі бекітілген жас талант еді, бірақ Ағылшын премьер-лигасының үздіктерін таңдамай, Боруссия Дортмундқа кетті. Кейін Реал Мадрид оны алғашында шамамен €103 миллионға (£88 миллион) сатып алды. Бір қарағанда бұл — ұлттық мақтаныш үшін керемет оқиға: ағылшын жас талантының Еуропаның ең үлкен клубтарында табысқа жетуі. Дегенмен баспасөздің бір бөлігі мұны басқаша оқыды — премьер-лиганың футбол әлеміндегі үстемдігіне жасалған үнсіз сын ретінде. Беллингем «үйде қалудың» орнына сыртта жарқырағанда, бұл кейбіреулер үшін мақтаныштан гөрі ыңғайсыздыққа айналды.
Бұл қайшылықты ашық көрсеткен эпизод — 2025 жылдың қарашасында Daily Mail басылымының «Джудты үйде қалдыр» деген тақырыппен шыққан мақаласы. Мұндай тұжырым командалық үйлесімге қатысты алаңдаушылықпен түсіндірілгенімен, астарында тереңірек мәселе жатыр. Иэн Райт бұл дұшпандықтың тамыры қара нәсілді ер адамдардың мінез-құлқын бақылауға тырысатын тарихи дәстүрде жатыр деп ашық айтты, «мойынсұнғыш құл» болу қажеттілігі туралы белгілі тіркемені еске алды. Бұл — қатаң, бірақ негізсіз емес пікір: Джон Барнс пен Эндрю Коулден бастап Рахим Стерлингке дейін, қара нәсілді ағылшын футболшылары әрдайым осындай екі жақты бағаға тап болған.
Бір ойыншы тарихи қайшылықты толықтай шеше алмайды деген пікірмен келісуге болады — Беллингемнің табысы қара нәсілді сәйкестік пен ағылшындықтың арасындағы шиеленісті бір сәтте жоя салмайды. Дегенмен ол мұндай қайшылықтың негізсіз екенін дәлелдеп келеді. Брайан Робсон мен Дэвид Бекхэмнің ізін басатын жетекші деп танылу үшін оған ешкімнен рұқсат сұраудың қажеті жоқ — ол мұны алаңда өз ойынымен растап отыр. Егер құрама тарихында ұлттық символ мәртебесіне жеткен алғашқы қара нәсілді ойыншы туралы айтатын болсақ, Беллингемнің есімі осы тізімнің басында тұруға тиіс.
Талдау идеясының дереккөзі: The Guardian